Με το μάτι του τουρίστα Κύκλωπα

Δημοσθένους λέξεις

Τυχαίως συνάντησα το Δημοσθένη ανάμεσα στις πάσης φύσεως δοσοληψίες της διασταύρωσης των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Βερανζέρου. Φαινόταν ανήσυχος. Δεν κατάφερα να τον αποφύγω.
«Η πραγματικότητα είναι αλλού κι είναι αλλιώς!» μου είπε εμπιστευτικά δείχνοντας γύρω μας.
«Μπορεί…» σχολίασα διπλωματικά.
Γύρω μας ένας χορός αρχαίας τραγωδίας με καρφίτσες στο στόμα και κλεμμένες φράσεις.
«Δεν αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα αφ’ εαυτής, γιατί ζούμε στις προβολές των επιθυμιών και των αναγκών μας. Είμαστε εγκλωβισμένοι!» επέμεινε χοροπηδώντας σαν εγγαστρίμυθος.
Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Είχα την εντύπωση ότι γύρω μας κυκλοφορούσαν εξωγήινοι. Ίσως όμως οι εξωγήινοι να ήμασταν εμείς.
«Νόμιζα ότι εσύ θα καταλάβαινες…» μουρμούρισε απογοητευμένα κι ύστερα άνοιξε το βήμα του και σαν αερικό χάθηκε ανάμεσα στο πλήθος.
Ναι, είναι δύσκολο να παραδεχτείς δίχως θρήνο, ότι η ζωή είναι ένας τηλεοπτικός σταθμός, μόνο που δε μπορείς να κάνεις ζάπινκ!

Άσκοπος χρήση του σήματος κινδύνου διώκεται εκ του νόμου

"Αν ακούει κανείς"

Στη δεκαετία του ’60 υπήρχε η μόδα των ερασιτεχνικών ραδιοφωνικών σταθμών. Μιλάμε για κοινωνικό φαινόμενο, σωστή λαίλαπα. Οι πειρατές των ερτζιανών εμφανίζονταν σαν τα μανιτάρια. Οι περισσότεροι από τους πομπούς ήταν μικρής εμβέλειας. Μερικοί δεν ξεπερνούσαν καν τη γωνία της γειτονιάς τους. Λέξεις όπως λυχνία, σήμα, σε λαμβάνω καμπάνα, πηνίο, μετασχηματιστής είχαν γίνει ψωμοτύρι μαζί με το «αφιερωμένο εξαιρετικά». Μπορούσες να ακούσεις τα πιο απίθανα τραγούδια, τις πιο απίθανες συνομιλίες και τις πιο απίθανες εκπομπές. Ποιος λίγο ποιος πολύ, πάντως οι περισσότερο εκείνη την εποχή είχαμε στηθεί πίσω από ένα μικρόφωνο κι είχαμε χαρίσει με μελωμένη φωνή το I put a spell on you ή το Crazy love (αυτά θυμήθηκα εν τη ρύμη του λόγου) σε κάποια Λιάνα με τολμηρό μίνι.
Περισσότερο όμως εντύπωση μου έκανε όταν κάποια νωθρά μεσημέρια καλοκαιριού ανοίγοντας το τρανζίστορ έπεφτα πάνω σε κάποιον μοναχικό πειρατή να καλεί κάποιον άλλον. Εδώ BLC , αν ακούει κανένας φίλος να απαντήσει, όβερ. Για ώρα πολλή άκουγες τη φωνή του να καλεί κάποιον στη συχνότητά του. Υπομονετικά, ακούραστα.

Κάποτε τέλειωσαν όλα αυτά, έγιναν επίσημα, κερδοφόρα, απελπιστικά.

Σαράντα χρόνια αργότερα νάμαστε πάλι εδώ. Δίχως τα ερτζιανά να μας ενώνουν, αλλά τον ψηφιακό κόσμο του Διαδικτύου. Μοναχικοί πίσω από site και blogg, καλούμε μονότονα κι ακούραστα σαν ένα μακρόσυρτο αμφίβολης αποτελεσματικότητας «Κύριε ελέησον» κάποιον στη συχνότητά μας. Κανείς δεν ανταποκρίνεται, αλλά εμείς συνεχίζουμε επίμονα όπως παλιά. «Αν ακούει κάποιος, αν ακούει κάποιος, αν ακούει κάποιος…»

Και να πεις ότι έχουμε -οι περισσότεροι- να πούμε κάτι ξεχωριστό! Μπα, τίποτα. Απλώς η αίσθηση της επικοινωνίας, ένα φτωχικό αντίδωρο της σκόρπιας ζωής.

Η ατμόσφαιρα είχε θολώσει από σκόνη

Φεβρουάριος με δίχως κεφάλι -φτυστός ο άη Γιάννης ο Πρόδρομος

Η τράπουλα Ταρό

Έστρωσε η μάγισσα σε κύκλο τα χαρτιά
Κι εγώ μετέωρος στο μάτι του κυκλώνα,
Φωτιές χορεύανε τα μαύρα της μαλλιά
Κι ένα πουλί θρηνούσε μέσα στο χειμώνα.

«Τράβηξε φύλλο…» είπε με πνιχτή φωνή
Και τον Τρελό ξεδιάλεξα για ριζικό μου
Τα δάχτυλά της μου αγγίζαν την ψυχή
Και ξένο έγινε ότι νόμιζα δικό μου.

Σελήνη, Θάνατος κι Εγκράτεια μαζί
Κι ο Ερημίτης από δίπλα να σκοράρει
Στο περιθώριο ανάσαινε η ζωή
- Μας ξέφευγε και δεν το παίρναμε χαμπάρι.

Η νύχτα βούλιαξε σε άλλον τροπικό
Και τα μυαλά μας τιναγμένα σ’ άγρια δάση
Μες τη ματιά της έβλεπα τον πυρετό
Κι ήμουνα κάποιος που όλα τα είχε χάσει.

Τι βλέπεις μάγισσα στην τρύπια μου ζωή
Πες μου και τις γητειές δε θέλω να μου λύσεις
Πες μου μονάχα ό,τι είναι να συμβεί
Και μη λυπάσαι αν στα μαύρα θα με ντύσεις.

Θάλασσα κι αλμυρό νερό 6

«Προσοχή, προσοχή!»

Ερμητικά κλειστός ο ουρανός. Ερμητικά κλειστό το γράμμα στο κομπιούτερ. Ερμητικά κλειστό το επιφώνημα του έρωτα. Και μόνο το χρηματοκιβώτιο της ζωής είναι ξεκλείδωτο. Πάει, τα βούτηξαν όλα. Και τις μέρες της προσμονής και τις νύχτες των ονείρων. Πάει, τα βούτηξαν όλα και στράφι πήγανε οι τόσες συμβουλές και παραινέσεις.

«Προσοχή, κυκλοφορούν μεταλλαγμένα μυαλά, ισοπεδωμένες συνειδήσεις και ανυπεράσπιστοι μύθοι.»