Η Τέφρα του Φοίνικα ή Καμαρώνοντας σα γύφτικο σκεπάρνι


( Αυτονόητο είναι το "ευχαριστώ" τόσο στην Ελισάβετ Σπαντιδάκη, όσο και την Νόρα Πυλόροφ - Προκοπίου) 



ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΣΠΑΝΤΙΔΑΚΗ
H συγγραφέας Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου διάβασε το βιβλίο: H τέφρα του Φοίνικα του Γιάννη Ρεμούνδου (εκδόσεις Ψυχογιός).

 Πολυσέλιδο και πολυπρόσωπο μυθιστόρημα  με σφιχτά δομημένη αφήγηση, μωσαϊκό, όπως υποδηλώνουν οι κιτρινισμένες φωτογραφίες στο εξώφυλλο, ανθρώπων, συμπεριφορών, βιωμάτων, λαθών, παθών και συμβόλων.
Χείμαρρος η γλώσσα, ασταμάτητη η ροή, ανάγλυφοι οι χαρακτήρες, κάποιοι σε κερδίζουν κάποιοι σε απωθούν και για κάποιους μένεις αμήχανος και αναποφάσιστος. Οπως και στη ζωή. Που όλοι μας είμαστε κι αυτό κι εκείνο και το ενδιάμεσό τους. 


Δέκα πέντε σχόλια για την επικαιρότητα

1
Ζούμε στα σπλάχνα ενός πολιτικού θρίλερ. Μοιάζει κάπως με σινεμά. Λίγο κανείς να ξεχαστεί θα νομίσει ότι παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα ένα σκληρό πολιτικό θρίλερ. Μόνο που δεν είναι κινηματογράφος και μυθοπλασία. Είναι η ίδια η ζωή. Κι είμαστε εμείς που πρωταγωνιστούμε. Περικυκλωμένοι από αχαλίνωτα ψέματα και μισές αλήθειες, είμαστε εμείς με γερτούς ώμους - ακόμη δε μπορούμε να το πιστέψουμε το χάλι μας. Δε θέλω να πάρω στο λαιμό μου κι εσάς. Μιλώ για μένα. Δε μπορώ να το χωνέψω πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Το φυσάω και δεν κρυώνει. Και το κυριότερο δεν καταλαβαίνω ποιος φταίει. Ποιος φταίει; Κι όταν διατύπωσα την ερώτηση στο ταξί, ο ταξιτζής με κοίταξε με δύσπιστο ύφος και είπε, «Μα καλά τόσο αφελής είσαι!». «Μπορεί και να είμαι, είμαι όμως και θολωμένος. Ποιος φταίει, λοιπόν;» ρώτησα. 

Προνοητικότητα

Όταν σου δείχνουν το φεγγάρι, 
καλού κακού, 
ρίχνε και μια ματιά στο δάχτυλο.