Το κιούπι με τους αφορισμούς

Κι αν οι ιδιότητες των στοιχείων της φύσης
προϋπάρχουν 
των στοιχείων της φύσης!

Και που το ξέρουμε ότι δεν είναι τα σπερματοζωάρια που έχουν αναπτύξει πολιτισμό και χρησιμοποιούν τους ανθρώπους σαν κάποιο χρήσιμο, πλην όμως αναλώσιμο είδος, για την παραπέρα εξέλιξη τους;

Ο χρόνος 
αυτοπραγματώνεται 
μέσα από τα γεωμετρικά σχήματα 
που τέμνουν 
το χρόνο.

Το ζητούμενο: Η μαγική εκείνη στιγμή όπου η κατανόηση των πραγμάτων ξεπερνάει τα όρια της αντίληψης.

Η αλήθεια είναι η συνισταμένη των ψεμάτων μας.

Ο χρόνος 
είναι μια καμπύλη 
που ξέφυγε 
από τον κύκλο της.

Δεν είναι περίεργο ότι τα ευθύγραμμα τμήματα όταν ενωθούν δεν δημιουργούν μια ευθεία;

Το πρόβλημα είναι ότι ενώ η ζωή βρίσκεται συνεχώς μπροστά μας, εμείς προτιμάμε να την αναπολούμε.

Η εκδίκηση του πολιτισμού 
είναι ο εκπολιτισμός 
των άλλων.

Η ανοιχτή φλέβα

Όπου κι αν ψάξεις στη μελλοντική σου μνήμη
δεν είναι στήριγμα ν' ακουμπήσεις το βλέμμα.
Θυμάσαι;
Σαν και τότε που καθόμασταν στο πρόδωμα της θλίψης
– ένα μακρινό άρωμα θάλασσας και τα λόγια να ψιθυρίζουν τη σκιά του δειλινού.
Πόσα καΐκια φύγανε φορτωμένα σταφύλια και φως.
Πόσα καΐκια φύγανε
και μας αφήσαν ν' αγναντεύουμε στο μουράγιο.
Τώρα θα κάτσουμε και πάλι στο καφενεδάκι του λιμανιού
ίσως κιόλας να παίξουμε ένα τάβλι με τον κουτσό μαγαζάτορα
και τα πούλια θα χτυπάν σαν τους χτύπους της καρδιάς μας.

(Απόσπασμα από το ποίημα Προχθές του Άρη Αλεξάνδρου. Ποιητική συλλογή
Ακόμη ετούτη η άνοιξη, 1946)