Προσοχή, τα ξέφτια δαγκώνουν!

Τα όνειρα είναι η λογοκριμένη μας μνήμη.
Δίχως "αν",
"εφόσον",
σταυροδρόμια
και "ίσως".

Ο Κυναίγειρος στον ηλεκτρικό

Ηλεκτρικός. Ώρα αιχμής και συνωστισμός μέγας. Πατείς με πατώ σε. Ταξιδεύαμε πατικωμένοι σα σαρδέλες. Στα Πετράλωνα ήταν φανερό ότι δε χωρούσε άλλος, ένα μεγάφωνο ανακοίνωσε ότι ερχόταν άλλος συρμός, οι επιβάτες της πλατφόρμας το πήραν απόφαση και τραβήχτηκαν λίγο πίσω. Πλην ενός. Κι αυτός ο ένας έσπρωχνε για να χωρέσει κι εμείς οι από μέσα του φωνάζαμε να παραιτηθεί. Αλλά εκείνος επέμεινε. Είχε αρπαχτεί από την πόρτα σαν τον Κυναίγειρο, ίσως είχε ραντεβού σημαντικό που τον περίμενε. Έμεινε ο μισός μέσα ο μισός έξω. Ο συρμός δεν ξεκινούσε. Ένας υπεύθυνος ασφαλείας έσπευσε νευριασμένος και τον τράβηξε με δύναμη. Ο απελπισμένος επιβάτης τον κλότσησε κι ο υπεύθυνος σωριάστηκε στην πλατφόρμα. Επενέβησαν οι υπόλοιποι υπεύθυνοι και κατάφεραν να τον αποσπάσουν, προλάβαμε να δούμε να τον ακινητοποιούν με τα πόδια ανοιχτά και τα χέρια στηριγμένα σε μια διαφήμιση καλλυντικών.

Ωχ, αμάν!

Κατά τη γνώμη μου, 
δύο ειδικοί φόροι είναι απαραίτητοι για να ξελασπώσουμε. 
Φόρος βλακείας 
και 
φόρος πανικού.

Ως πότε πια!

Στις τελείες 
έχουμε κάποιο πρόβλημα,
αλλά με λίγη προσπάθεια τα καταφέρνουμε. 
Στις παύλες όμως; 
Στις παύλες δυσκολευόμαστε πολύ.

"Μια καλημέρα είναι αυτή, πες την κι ας πέσει κάτω"

Οδηγηθήκαμε στο αδιέξοδο 
ακολουθώντας εφικτές λύσεις 
στα προβλήματά μας. 
Μήπως είναι καιρός 
να σκεφτούμε 
το ανέφικτο;

Διαπιστώσεις

Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει. 
Εκτός κι αν έχει 
δημοσιευθεί 
στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως!

Οι κυβερνητικοί χειρισμοί

Σύσσωμο το έθνος 
παρακολουθεί 
με κομμένη την ανάσα
τη θάλασσα 
να γεμίζει τρύπες.

Οι νικητές του Zuma

Οία

Το ηλιοβασίλεμα 
στάθηκε σαν ψαροκόκαλο στα μάτια μας.
Τόσες πολλές πευκοβελόνες. 
Τόσα πολλά θαυμαστικά.

Υποσημείωση

Και να 
που φτάσαμε στις μέρες 
όπου 
δεν απειλείται μόνο η ονειροπόληση,
αλλά 
κι η νοσταλγία της.

Παλίρροια

Το ζητούμενο
είναι μια ανύποπτη στιγμή
έξω
από τα βλέμματα των ωραρίων και της καθημερινότητας
που στρογγυλεύουν τις οπτικές γωνίες,
καθόσον
είναι σε όλους γνωστό ότι η ζωή
- εν αντιθέσει με τη γεωμετρία -
στηρίζεται σε ένα και μόνο σχήμα.
Τον κύκλο.
Μηδέν εις το πηλίκο.

Το ζητούμενο
είναι μια ανύποπτη στιγμή
στο σχήμα της παλίρροιας.

Ημερολόγιο φθινοπώρου

Η ερημιά είναι μια πολύ μεγάλη επιφάνεια όπου το μέσα είναι ολόιδιο με το έξω, δεν υπάρχει τίποτα πλην των αρρωστημένων αρπακτικών, όπως για παράδειγμα το βύζαγμα του νερού, εντελώς άχρηστο, αφού μιλάμε για ερημιά. Ένα καπέλο και πολλές χειραψίες, το φεγγάρι στον καθρέφτη και το τρύπιο βλέμμα ματώνει το σεντόνι. Είναι σα να βλέπεις τα κουρσάρικα να ανεβάζουν τις σημαίες τους κι από το κάστρο ετοιμάζουν το καυτό λάδι στη μπασιά! Πώς να σταθώ αγέρωχος ανάμεσα σε λέξεις δίχως την απαραίτητη ευκρίνεια πώς να συνεχίσω να στέκομαι ντούρος όταν ξέρω ότι το απάνθρωπο συναντά το ανθρώπινο πρόσωπό του στην αγωνία του καθένα μας να ήμασταν κάτι άλλο, κάπου αλλού, κάπως αλλιώς.

Μοιραίοι του Κ. Βάρναλη

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!