Για να μη ζούμε με ψευδαισθήσεις

Μην αναβάλλεις για αύριο, 
αυτό που δεν πρόκειται 
να κάνεις ποτέ.

Τα απογεύματα της Κυριακής

Τα απογεύματα της Κυριακής διατηρούν την αρχαία μελαγχολία τους ανάμεσα στις κατά συνθήκη δικαιολογίες, τις ανακόλουθες ενοχές και μια βροχή από γκολ.

Τα απογεύματα της Κυριακής διατηρούν την αρχαία μελαγχολία τους -ένα πνιγμένο γέλιο που θρηνεί ανάμεσα από τις λέξεις των τηλεοπτικών αστέρων καθώς στιλβώνουν με επιμέλεια τις κυβερνητικές ψευδαισθήσεις.


Τα απογεύματα της Κυριακής διατηρούν την αρχαία μελαγχολία τους καθώς είναι ξεκάρφωτες οι ρίζες τους από θανάτους δίχως παρελθόν και ανυπεράσπιστη η απουσία –ένα σβησμένο δαχτυλικό αποτύπωμα στο κουδούνι της εξώπορτας.

Διάθεση

Εσύ εγώ, δηλαδή όλοι εμείς, αναζητώντας προσωπικές αναμνήσεις ξεφλουδίζοντας το χρόνο, το προξενιό του κόσμου σημαδεύοντας με εικόνες που έχουν θολώσει. Εσύ, εγώ, δηλαδή όλοι εμείς με τα αφτιά τραυματισμένα από στρατιωτικά παραγγέλματα και ευχολόγια, οι νύχτες άγρυπνες μέσα στης τηλεόρασης το φως, και το τραγούδι της αλφαβήτας να βουλιάζει σε σιωπές, σε συνήθειες και θεσμούς και μόδες και στο «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Εσύ, εγώ, δηλαδή όλοι εμείς με τις επιθυμίες στρογγυλεμένες από τους τροχούς της εξουσίας και μια ψυχική τρεμούλα να ακολουθεί σαν πιστό σκυλί και μερικοί κόμποι ιδρώτα να φθινοπωριάζουν τα βλέφαρα. Εσύ, εγώ, δηλαδή όλοι εμείς μέσα στο θολό ποτάμι του χρόνου τα ίχνη μας ψάχνοντας, λασπόνερα συναντώντας.

Επικοινωνία από σπόντα

Λέξεις 
-δόξα τω Θεώ- 
υπάρχουν, 
γλώσσα δεν έχουμε.

Αισιοδοξία

Εφόσον κατεβαίνεις ακόμη, 
σημαίνει 
ότι βρίσκεσαι 
πάνω από το σημείο 
από το οποίο 
ξεκίνησες!

Σαββάτο βράδυ

Η σκιά ενός αλόγου 
μάς περιμένει
στο τέλος της ζωής
σα μια ψευδαίσθηση 
ότι περήφανα 
θα διασχίσουμε 
την ερημιά.