Τσιμεντένια η προβλήτα κι είναι ένα νησί δίχως χάρτη. Με τον αγκώνα ακουμπισμένο σ’ ένα στρογγυλό μπλε τραπεζάκι κάθεται ο μοναχικός πελάτης κι έχει την πλάτη του γυρισμένη στην ξεπεσμένη ταβέρνα. Ξεφτίζουν οι ώρες του δειλινού κι από την παραλία ακούγεται ο ήχος ενός μπαγλαμά, ντρίγκι ντρίγκι ντρίγκι. Φυσάει δυνατός ο αέρας.
Οι παλιές κασέτες. Μια ραδιοφωνική εκπομπή
Πάνω στη μετακόμιση ανακάλυψα τις παλιές μου κασέτες από εποχές αχρονολόγητες. Τις άκουσα τελευταία φορά πριν τις πετάξω. Είχαν ήδη οι περισσότερες αντικατασταθεί από σιντι. Δίχως να το θέλω θυμήθηκα πρόσωπα και καταστάσεις του παρελθόντος, ένα σκονισμένο γαϊτανάκι. Προσπάθησα να κρατήσω την αίσθηση εκείνου του καιρού, άλλαξα μόνο τα ονόματα.
Η Ιθάκη χωρίς τον Οδυσσέα
«Δεν
περιμένουμε κανέναν, θεία Πόπη» λέει η Φιλίτσα –την τσίχλα δεν την αποχωρίζεται
ποτέ- και απορεί πώς και τόσα χρόνια δεν το έχω πάρει απόφαση, «Περιμένουμε τον
Οδυσσέα» της απαντώ με πείσμα, «Σ’ αυτό το σπίτι μου έχει δώσει ραντεβού», «Μια
τέτοια επιστροφή θα είναι ο θρίαμβος της συντριβής» βγάζει γλώσσα η Φιλίτσα
τάχα ότι θέλει να με προστατέψει από τα φαντάσματα, στη πραγματικότητα έχει
ενστερνιστεί τις απόψεις του κυρ Γεράσιμου Κουκουρατζούλη του Προέδρου της
κοινότητας, ότι είναι καιρός πλέον να γκρεμιστεί το σπίτι, διότι τώρα με την
διαπλάτυνση του δρόμου εμποδίζει την κυκλοφορία, χαλάει την ομοιομορφία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)