Στιχομυθία ζευγαριού που επιστρέφει από επίσκεψη

"Αγάπη μου, βγάλε το ψαροκόκαλο από το μάτι σου ή τουλάχιστον κοίταζε με το άλλο"।
"Τι είπες;"

Όταν το παρελθόν

Στον ύπνο μου είδα ένα κείμενο γραμμένο σε Η/Υ. 
Οι περισσότερες λέξεις είχαν πέσει σε κώμα γιατί δημιουργούσαν λινκς, αλλά κανένα δεν ενεργοποιείτο. 
Το κείμενο ήταν απελπιστικά ακατανόητο κι όπως ήμουν σίγουρος ότι απευθυνόταν αποκλειστικά σε μένα, με είχε πιάσει μεγάλη αγωνία και ταραχή. 
Είχα την εντύπωση ότι βρισκόμουν στο Λαβύρινθο κι ότι είχα χαθεί ανάμεσα σε στροφές και ψευδαισθήσεις. 
«Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε καν Λαβύρινθος!» άκουσα μια φωνή και ξύπνησα αξημέρωτα σ’ ένα τοπίο εκδρομής με τις πευκοβελόνες να δακρύζουν από την υγρασία.

Ενώ το ηφαίστειο κοιμάται

«Τα εν οίκω ούκ εν δήμω» λέγανε παλιά κι όντως, βρέξει χιονίσει, φορούσαν τα καλά τους ρούχα και κρύβοντας τα βάσανα της ψυχής τους βγαίνανε χαμογελαστοί στη γειτονιά, ανηφόριζαν ως την πλατεία με τους ευκαλύπτους, ανταλλάσσανε μια κοινότυπη σαχλαμάρα με τους δικούς τους κι ύστερα κλείνονταν στα σπίτια τους για να αναστενάξουν.
Στις μέρες μας περιορίστηκε ο ρόλος της εξωτερικής εμφάνισης και το ρητό - δεσμοφύλακας «τα εν οίκω ουκ εν δήμω» έχασε την εξουσία του. Στις μέρες μας απλώνουμε τη μπουγάδα του μυαλού μας σαν ασπρόρουχα στην ταράτσα, ανυπεράσπιστα εκτεθειμένοι, αναζητώντας το τρυφερό βλέμμα, το αβέβαιο ξάφνιασμα, την παραδοχή της κοινής μοίρας, της τόσο ξεχωριστής του καθένα.

Τη νύχτα που κόπηκε το ηλεκτρικό

Όλη τη νύχτα το φως ήτανε κομμένο. Αγριευτήκαμε. Όλη τη νύχτα με ένα κερί να φωτίζει αχνά το δωμάτιο κι ούτε τηλεόραση ούτε τίποτα. Μόνο παράξενες λέξεις βγαίνανε από τα ερείπια του παρελθόντος και τρύπωναν σαν σαύρες στο μισοσκόταδο. Ακουγόταν ένα ανατριχιαστικό σύρσιμο -βιολί ξεκούρδιστο που σκίζει τους επιδέσμους αφήνοντας την πληγή ακάλυπτη. Όλη τη νύχτα κακήν κακώς τη βγάλαμε μετρώντας αφηρημένα τις αποστάσεις, τις εκτάσεις και το βάρος μιας εποχής εκτός πορείας. Όλη τη νύχτα αγγίζαμε απελπισμένα τις εικόνες της φαντασίας με τη μυρωδιά της υγρασίας και το χρώμα της σκουριάς. Δεν είχαμε τίποτα άλλο να κρατηθούμε.
Όλη τη νύχτα είχαμε αγριευτεί, γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να βλέπεις το γιασεμί να ανθίζει στην κόψη του φεγγαριού.